Relatywizm w odczuwaniu zdrowia i stanie obiektywnym. Bywają rozbieżności między poczuciem a rozpoznaniem lekarskim. Przykładem może tu być, śmiertelnie chory profesor Antoni Kępiński, który intensywnie pracował do ostatnich dni swego życia, zachowując pełną sprawność psychiczną. Relatywne bywa również znaczenie stanu zdrowia dla poszczególnych ludzi i poszczególnych grup społecznych, zawodowych. Inną wartość ma tężyzna fizyczna dla sportowca, inną dla naukowca. Różne znaczenie będzie miała np. utrata nogi dla rolnika, inne dla kasjera. Inny stosunek do stanu swego zdrowia ma człowiek zamożny, inny ubogi. Człowiek ubogi przytłoczony codziennymi problemami życia nie zwraca. uwagi na zdrowie, dopóki go nie straci. Najczęściej jest już w takim stanie, że przeważnie korzysta z pogotowia ratunkowego. Człowiek bogaty ciągle swe zdrowie reperuje; on też jest przeważnie pacjentem poradni specjalistycznych. Wiele jest czynników wyznaczających stosunek człowieka do stanu swego zdrowia. Oto np. dyrektor jakiegoś przedsiębiorstwa przychodzi do lekarza i prosi tylko o receptę, mimo że jest rzeczywiście chory. W przeciwieństwie do takiej postawy inny pacjent np. symuluje chorobę, aby otrzymać zwolnienie.