BULDOG ANGIELSKI. „BULL" - byk, „DOG" - pies, stąd BULLDOG. Nazwa tej rasy określa jego historyczne użytkowanie. Właśnie człowiek świadomie wyhodował tego atletycznego zapaśnika do walk na arenie z bykami. Był to (niestety!) popularny sport w Anglii. Pies wgryzał się w nozdrza byka i powalał go. W 1835 roku zakazano organizowania takich widowisk i BULDOG został „bez pracy". Był mocny, o proporcjonalnej, muskularnej budowie, bojowy, a nawet agresywny. Tracąc swoją pierwotną przydatność, stał się zwierzęciem kłopotliwym. Nie chciano jednak, by rasa ta zginęła. Rozpoczęto więc jej „przebudowę" fizyczną i psychiczną. Drogą świadomej selekcji uzyskano łagodnego, miłego, wesołego i przyjacielskiego psa. Doskonałego współdomownika. Gorzej powiodło się z jego eksterierem. Ten niegdyś muskularny atleta jest dziś ciężkim, niezbyt sprawnie poruszającym się grubaskiem. Co gorsze, z zaburzeniami oddychania, a zbyt wąska miednica powoduje u suk tej rasy utrudnienia przy porodzie. Gdy rozmawiałem z hodowcami BULDOGÓW w Anglii, powiedziano mi, że powstaje program poprawy tych „usterek". BULDOG ANGIELSKI zachowa swoją psychikę, trzeba będzie jednak poprawić wady anatomiczne. Przy tej okazji należy wspomnieć o dwóch rasach amerykańskich. Pierwsza to BULDOG AMERYKAŃSKI. Jej początki datuje się na wiek XVIII. Psy te do Nowego Świata przypłynęły wraz z emigrantami ze starej angielskiej ojczyzny i można powiedzieć, że zachowały eksterier i psychikę swego XVI-wiecznego przodka. Są smukłe, sprawne, bojowe i nie wyrównane. FC1 nie uznaje tej rasy. Druga to - BULDOG STAROANGIELSKI (OLDE BULLDOGGE) - tak nazwano tę rasę, mimo że jest dużo młodsza od poprzedniej. „Autor" tej rasy, David Leavitt z Pensylwanii, uzyskał japo 1900 roku, krzyżując: BULMASTEFA, BULDOGA ANGIELSKIEGO, BULDOGA AMERYKAŃSKIEGO i PIT BULTERIERA. FCI nie zatwierdziła także i tej rasy.